از دم ادعایی بودن؛ وقتی همه فقط ادعا دارند:
در نظریه سیگنالدهی، ادعا کردن کمهزینهترین راه برای کسب اعتبار است؛ به همین دلیل آدمها بیشتر از آن استفاده میکنند تا عمل. مغز انسان بین «گفتن» و «انجام دادن» تمایز کمی قائل میشود و ترشح دوپامینِ ناشی از اعلام هدف، گاهی انگیزه عمل را کاهش میدهد (پدیده «توهم موفقیت»). پس ادعاها اغلب نه نشانه توانایی، بلکه نشانه نیاز به دیدهشدناند. سوال: اگر همه ادعا دارند، چرا بعضی ادعاها سریعتر باور میشوند؟
راهکار:
ادعا را بهجای «دروغ» بهعنوان «سیگنال ناامنی» ببین؛ کسی که زیاد ادعا میکند، اغلب در حال پر کردن فاصلهی بین خودِ واقعی و خودِ ایدهآلش است. این نگاه، ادعاهای دیگران را از توهین به سرنخ تبدیل میکند.