از دهان افتادهی ما؛ نوش جان دیگران:
در روانشناسی تنفر، بزاق از قویترین محرکهای انزجار است؛ اما پیشجویدن غذا برای نوزاد در بسیاری از فرهنگها با انتقال آنزیمها و باکتریهای مفید، سیستم ایمنی را تقویت میکرده. پژوهش ۲۰۲۲ در Science نشان داد کودکان از بزاق مشترک برای تشخیص روابط صمیمی استفاده میکنند؛ پس مرز انزجار و صمیمیت از کودکی ساخته میشود. آنچه برای گروهی مانده است، برای گروهی دیگر حیاتبخش است.
راهکار:
این تصویر را میتوان از دریچهی اقتصاد توجه دید: ارزش «دهانافتاده» ذاتی نیست؛ آن را فاصله، کمیابی و موقعیت میسازد. همان لقمه برای یک نفر پایان است و برای دیگری نوش؛ پس مرز بین مانده و ناب، برساختهی شرایط است.