چرا بعد از تحقیر، ذوق و اشتیاق آدم برای همیشه کور میشود؟:
در روانشناسی، تجربهای که «ذوق» را میکشد اغلب نوعی تروما با دوز پایین اما ماندگار است؛ چون مسیر پاداش مغز شرطی میشود که اشتیاق مساوی با خطر تحقیر است. جالبتر این که حافظه هیجانی این لحظه را با جزئیات حسی ذخیره میکند، در حالی که منطق میگوید «تموم شده». به همین دلیل حتی عذرخواهی یا جبران فرد مقابل، معمولاً اتصال عصبی قبلی را بازسازی نمیکند؛ فقط یک مسیر فرعی میسازد.
راهکار:
ذوقِ کور شده، در واقع سوگِ نسخهای از توست که پیش از آن اتفاق وجود داشت؛ اما مغز در حال ساخت نسخهای تازه است که هنوز اسمی برایش نداری. آن نسخه شاید دیگر مثل قبل هیجانزده نشود، ولی احتمالاً عمیقتر میبیند و انتخاب میکند. این پایان اشتیاق نیست، جابهجایی منبع اشتیاق است.