دردناکترین بخش جدایی؛ از بین رفتن باور به عشق و آدمها:
پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهند طرد عاطفی همان نواحی مغزی را فعال میکند که درد فیزیکی فعال میکند؛ یعنی قشر کمربندی قدامی و اینسولا. بعد از جدایی، مغز دچار افت دوپامین میشود و سیستم دلبستگی رفتاری شبیه ترک اعتیاد پیدا میکند. جالبتر اینکه پدیده «تعمیم بیش از حد» باعث میشود یک شکست، همه باورهای قبلی را آلوده کند. آیا بیاعتمادیِ حاصل از جدایی، از خود فقدان رابطه ماندگارتر نیست؟
راهکار:
بیاعتمادی بعد از جدایی اغلب نوعی «تعمیم افراطی» است؛ مغز برای محافظت از تو یک استثنا را به قانون تبدیل میکند. عشق قبلی واقعی بوده، اما آدمها و شرایط تغییر میکنند. شاید آن باور از بین نرفته، فقط در حال بازنویسی با معیارهای سختگیرانهتر است.