تصور ختم به جای عروسی و از بین رفتن امید به زندگی:
پدیدهای به نام «رئالیسم افسردگی» در روانشناسی میگوید: افراد افسرده نسبت به افراد عادی، ارزیابی واقعبینانهتری از مرگ، شکست و عدم کنترل دارند. در آزمایش «چراغ و دکمه»، آنها زودتر از دیگران میفهمیدند که دکمه هیچ اثری ندارد. شاید تصورِ ختم، نه ناامیدی، که دیدنِ بیرحمانهی پایانپذیری است. آیا ناامیدی میتواند شکلِ خامی از واقعبینی باشد؟
راهکار:
بازنویسی: شاید این تصور از جنس «مرگخواهی» نیست؛ از جنس «دیدهشدن» است. در ختم، همه ناچارند بیایند و از تو حرف بزنند؛ چیزی که در عروسی به آن نرسیدهای. پس میل واقعیات نه پایان زندگی، که حضور بیقیدوشرط دیگران است.