از آسمان یاد کردن

یاد آسمان در خاک؛ جمله‌ای فلسفی از اعماق وجود:

بدن انسان از عناصری ساخته شده که در کوره‌های هسته‌ای ستارگان متولد شده‌اند. آهن خون، کلسیم استخوان‌ها و اکسیژن تنفس‌شده، همگی روزگاری در دل یک ابرنواختر بوده‌اند. پس آن «یاد کردن از آسمان» یک حس شاعرانه نیست، یک حافظه‌ی اتمی است. اگر خاک ما خود ستاره‌ای است، چرا هنوز دنبال آسمان می‌گردیم؟

راهکار:

این حس همان چیزی است که افلاطون «آنامنسیس» می‌نامید: یادآوری جهانی که روح پیش از تولد می‌شناخت. شاید این دلتنگی نه برای آسمان، که برای خانه‌ای در میان ستارگان است که هرگز ندیده‌ایم.