ما مثل خورشید و ماه کامل بودیم:
آیا میدانستی ۸۵٪ ستارههای کهکشان ما در سامانههای دوتایی یا چندتایی میچرخند؟ یعنی در کیهان، انفرادی بودن استثناست، نه کامل بودن. حتی سیاهچالهها هم گاهی جفت پیدا میکنند. شاید «کامل شدن» در ذات جهان نهفته است. پس آیا تکامل عاطفی هم مثل تکامل کیهانی نیاز به جفت دارد؟
راهکار:
اگر این استعاره رو ادامه بدی، میتونی از زاویهٔ «چرخهٔ روز و شب» بنویسی: گاهی دوری برای دوباره پیدا کردن هم لازمه. ماه و خورشید هیچوقت همزمان در آسمون نیستند، اما همیشه مکمل همان.