اتساع زمانی درد

درد انتظار: چرا «تا بگذره» خودش یک شکنجه است؟:

مغز ما زمان را با خط‌کش دوپامین اندازه می‌گیرد. وقتی در رنج هستیم، سیستم پاداش مغز توجه را روی گذر لحظه‌ها قفل می‌کند و پدیده‌ای رخ می‌دهد به نام «اتساع زمانی ناشی از درد»: هر ثانیه تا پایان غم، تا ۴۰٪ طولانی‌تر از واقعیت حس می‌شود. به همین دلیل «تا بگذره» از نظر عصبی یک مصیبت مضاعف است. چه ترفندی برای فریب این ساعت درونی دارید؟

راهکار:

تصور کن این درد، بندبازی‌ست بین دو نقطه‌ی امن. هرچه بیشتر به طناب خیره شوی، زمان طولانی‌تر می‌شود. شاید رها کردن نگاه از ساعت درونی، تنها راه عبور بی‌آنکه بند پاره شود، باشد.