پارادوکس اطمینان: وقتی مطمئن هستیم، از دست میدهیم:
در روانشناسی، این «خطای برنامهریزی» نام دارد: مغز ما تمایل ذاتی به دست کم گرفتن ریسکها و بیشبرآورد کردن کنترل خود بر رویدادها دارد، مخصوصاً وقتی به یک وضعیت عادت میکنیم. این اطمینان کاذب، سیستم هشدار اولیهی ذهن را خاموش میکند. آیا این یک مکانیسم دفاعی برای تحمل اضطراب دائمی است یا یک نقص تکاملی؟
راهکار:
این ایده را میتوان با مفهوم «نفرین منابع» در اقتصاد تکمیل کرد: کشورها یا شرکتهایی که به وفور یک منبع (مثل نفت) مطمئن هستند، اغلب در نوآوری و تنوعبخشی شکست میخورند و در نهایت آن مزیت را از دست میدهند. شاید کلید حفظ ارزش، شک دائمی به ماندگاری آن باشد.