چرا بعضی آدمها بعد از رفتن بیشتر در ذهن میمانند؟:
در روانشناسی، خاطرات ناتمام از طریق اثر زیگارنیک تا ۹۰٪ بهتر به یاد میمانند؛ چون مغز برای بستن پروندهٔ باز، مدام آن را مرور میکند. آمیگدال هم خاطرات هیجانی را با وضوح بیشتری ثبت میکند، برای همین جداییهای مبهم از خداحافظیهای شفاف ماندگارترند. اگر مغز فقط نسخهٔ بازسازیشده را نگه میدارد، ما دلتنگ خودِ آدمیم یا دلتنگ روایت خودمان؟
راهکار:
ذهن ما بعد از رفتن آدمها، نه خودِ آنها بلکه نسخهٔ ساختهشده از آنها را نگه میدارد؛ برای همین حضور خیالیشان گاهی از حضور واقعیشان پررنگتر میشود.