اثر موسیقی بر غم

چرا آهنگ غمگین را دوباره و دوباره پلی می‌کنیم؟:

پشت این رفتار، پارادوکس موسیقی غمگین خوابیده؛ وقتی غمگین می‌شوی، پرولاکتین و اکسیتوسین ترشح می‌شود و مغز غم را تا وقتی «امن» باشد، شیرین و آرامش‌بخش تفسیر می‌کند. پلیِ مکرر یعنی دوزِ بهینه‌ی همین تسکین‌دهنده‌ها را جست‌وجو می‌کنی، نه اینکه هنوز به اندازه‌ی کافی رنج نکشیده‌ای. آیا تا حالا شده هم‌لحظه‌ای که غمت فروکش کرد، آن آهنگ ناگهان جذابیتش را از دست بدهد؟

راهکار:

این عادت فقط مازوخیسم نیست؛ مغزت با ریتمِ امنِ غم، دارد احساساتِ سرکوب‌شده را تخلیه می‌کند. دفعه بعد که دکمه پلی را زدی، به جای قضاوت کردن خودت، بپرس این آهنگ دقیقاً کدام حسِ نگفته را در تو زنده می‌کند؟