هنوزم مالکش اسم توست: ردپای شیمیایی یک تعلق قدیمی:
در روانشناسی، «اثر موقوفه» نشان میدهد که ما برای چیزهایی که حس مالکیت به آنها داریم، حتی اگر دیگر در اختیارمان نباشند، ارزشی نامتناسب قائلیم. قلب شما از دید عصبی، ملکی با سند تکاسمی نیست، اما مدارهای پاداش مغز، نام یک نفر را بهعنوان کلید آن قفل میکنند و آزاد شدن دوپامین را مشروط به آن نام میسازند. یعنی شما نه فقط دلبستهاید، بلکه در سطح شیمیایی «اجارهنامه» را تمدید کردهاید. آیا تا به حال شده نامی، بیاختیار مثل یک صاحبخانه قدیمی، در ذهنتان زنگ بزند؟
راهکار:
در روانشناسی شناختی، «خطای هزینه هدر رفته» باعث میشود چون برای این تعلق هزینه دادهاید، رهایش نکنید. جالب اینجاست که برخی فرهنگها برای رهاسازی، نام فرد را مینویسند و پاره میکنند—نوعی بازنشانی نمادین که به مغز کمک میکند سند مالکیت را باطل کند.