ستاره در تاریکی؛ امید در سختی:
در تاریکی مطلق، چشم انسان پس از حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه سازگاری، اجرام کم‌نورتر را هم می‌بیند؛ آسمان شهری به‌خاطر آلودگی نوری ستاره‌ها را پنهان می‌کند، نه نبودشان. روانشناسی هم «اثر کنتراست» را می‌شناسد: سختی، درک روشنایی را تشدید می‌کند. کدام تاریکی در زندگی‌ات ستاره‌ای را نمایان کرد؟
راهکار:
این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: تاریکی شرط دیده‌شدن ستاره نیست، اما زمینه‌ی دیده‌شدنش را می‌سازد؛ مثل آلودگی نوری که ستاره‌ها را پنهان می‌کند، هیاهوی روزمره هم روشنایی‌های کوچک را از چشم ما می‌گیرد. برای تجربه‌ی واقعی، یک شب بدون نور مصنوعی به آسمان نگاه کن و ببین چه چیزهایی تازه پیدا می‌شود.