حرفایی که سیصد سال در قلب میمانند:
پلاستیک PET حدود ۴۵۰ سال و نایلون ماهیگیری حدود ۶۰۰ سال در طبیعت میماند. مغز هم برای بقا، خاطرات تهدیدآمیز را با آمیگدال برچسبگذاری میکند و با هر بار مرور، مسیر عصبی آن ضخیمتر میشود؛ بنابراین یک جملهی تحقیرآمیز ممکن است از یک شکستگی استخوان هم طولانیتر دردناک بماند. آیا کلمهای که هرگز بازگو نشود، سریعتر تجزیه میشود؟
راهکار:
پلاستیکِ ذهن، برخلاف پلاستیکِ طبیعت، قابلیت بازیافت دارد؛ همان جمله را میشود از دریچهی طنز یا عبرت دید تا بهجای زبالهی ذهنی، مادهی اولیهی نوشتن یا مرزسازی شود.