چرا عادت به تنهایی به نفرت از همه میانجامد؟:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد انزوای مزمن دقیقاً همان مدارهای درد فیزیکی را در مغز فعال میکند و آمیگدال را در حالت آمادهباش دائمی نگه میدارد. نتیجه این است که فردِ تنها، چهرههای خنثی را تهدیدآمیز تفسیر میکند و کمکم از همه بدش میآید. این یک خطای بقاست، نه ضعف شخصیتی. آیا راه برگشت از این مدار عصبی، جرئت دوباره برای اعتماد کردن است؟
راهکار:
میشود این جمله را برعکس هم خواند: نفرت از همه نه نتیجهٔ تنهایی، بلکه علامتِ دلتنگ بودن برای ارتباط است؛ یک مکانیسم دفاعی برای اینکه دوباره دل نبندیم.