تن فدای وطن؛ مفهوم ایثار در فرهنگ ایرانی:
تحقیقات نشان داده انسانها در طول تکامل تمایل ژنتیکی به فداکاری گروهی دارند (پاروکیال آلتروییسم). در ایران باستان، واژه «هوادار» به معنای کسی بود که حاضر است جانش را برای «شاهنشاه» بدهد؛ مفهومی که بعدها در ادبیات عاشورایی و میهنی بازتاب یافت. جالب اینجاست که همین حس ایثار در جوامع مدرن گاهی به رفتارهای همیارانه در بحرانهای طبیعی تبدیل میشود. به نظر شما مرز بین فداکاری میهنی و تعصب کور کجاست؟
راهکار:
این جمله نماد ایثار است، اما گاهی وطن را باید در قلب مردم جست نه در مرزها. آیا فداکاریهای روزمره مثل خدمت به هموطنان هم مصداق همین مفهوم نیست؟