فداکاری برای وطن: آرزوی مرگ به جای همه مردم سرزمینم:
در روانشناسی تکاملی، «ایثار فداکارانه» برای غریبهها یک پارادوکس است. نظریه «انتخاب گروهی فرهنگی» میگوید جوامعی که اعضایشان حاضر به فداکاری برای گروه باشند، بقای بیشتری دارند. اما از منظر عصبشناسی، بخش «قشر پیشپیشانی میانی» در تصمیمگیریهای اخلاقیِ ایثارگرانه فعال میشود؛ جایی که «خود» را در «ما» گداخته میکند. جالب است که در تاریخ، اسطورههایی مثل «سهراب» یا «قسیمالنبی» این کشش روانی را معماری کردهاند.
راهکار:
این آرزو که مرگ یک نفر به جای همه، نشانهی فشاری تحملناپذیر از رنج جمعی است. گاهی ذهن برای فرار از درماندگی، خود را قربانی میبیند، در حالی که شاید بودن و کوشیدن برای کاهش دردِ دیگران، ایثاری دشوارتر اما ماندگارتر باشد.