اهدای قلب به انسان امیدوار؛ مرز میان زندگی و ایثار:
قلب فقط یک پمپ نیست؛ حدود ۴۰ هزار نورون دارد و یک شبکه عصبی مستقل شبیه مغز دوم. در تاریخ پزشکی، اولین پیوند قلب جهان سال ۱۹۶۷ توسط کریستین بارنارد در آفریقای جنوبی انجام شد و بیمار ۱۸ روز زنده ماند. در روانشناسی تکاملی، ایثارِ عضو نوعی «نوعدوستی ناب» است که بدون انتظار پاداش، مدار پاداش مغز را فعال میکند و سطح اکسیتوسین را بالا میبرد. اگر قلب اهدایی خاطرات سلولی حمل کند، آیا بخشیدن آن یعنی امتداد خودت در بدنی دیگر؟
راهکار:
این نگاه را میتوان «قرارداد زندگی» نامید: خودکشی نمیکنی، اما اگر بدنت بتواند امیدِ دیگری را ادامه دهد، آن را میبخشی. از نظر روانشناسی، این یک «نوعدوستی وجودی» است؛ یعنی ارزش زندگی را نه در طول کشیدن آن، که در قابل انتقال بودنش میبینی. شاید همین آمادگی ذهنی برای بخشیدن، خودش نوعی دلیل برای ادامه دادن است.