اتفاق خوبی که برای دیگری افتاد: تجربهای تلخ و شیرین:
پدیدهی «خطای پایانپذیری» در روانشناسی میگوید ذهن ما خاطرات خوش را از زمینهی ناخوشایندشان جدا میکند و توهم از دست دادن یک فرصت ایدهآل را میسازد. در واقع، اگر آن رابطه ادامه مییافت، احتمالاً کاستیهایش نمایان میشد. مغز انسان عاشق داستانهای ناتمام است، چون در آنها کمال خیالی دستنخورده باقی میماند. چرا ذهن ما پایانهای باز را بیش از قطعیتهای واقعی دوست دارد؟
راهکار:
این تجربه شبیه تماشای غروب خورشید از پشت پنجرهی قطار است؛ زیباییاش را میبینی، اما مقصدت جای دیگریست. شاید آن اتفاق خوب، نوری بود که مسیر کسی دیگر را روشن کرد و تو در آن لحظه، چراغدار ناخواستهی راه او بودی.