چرا استرس باید صرف آینده و پول شود نه آدم بیسر و پا؟:
از نگاه روانشناسی، انتظار برای پیام کسی که رفتارش غیرقابلپیشبینی است، دقیقاً شبیه تقویت متناوب در قمار است؛ پاداش گاهبهگاه، قویترین نوع شرطیسازی را میسازد. به همین دلیل استرس آن از دغدغههای قابل برنامهریزی مثل پول و آینده چسبندهتر است. مغز در مواجهه با عدم قطعیت اجتماعی، دوپامین بیشتری ترشح میکند و این چرخه، توجه را میدزدد. کدام استرس را جدیتر میگیری: آیندهات یا پاسخ نیامده؟
راهکار:
این جمله را میشود جور دیگری دید: آدمی که منتظر پیامش هستی، چون پاداشدهی نامنظم دارد، ذهن را معتاد نگه میدارد. جابهجایی این نگرانی به سمت تحصیل، آینده و پول یعنی تبدیل اضطراب مبهم به تلاش قابل اندازهگیری.