استواری در برابر دشمنان

پوزخند بر تبرهای ناقص؛ استواری ریشه افکار:

در روانشناسی به این پدیده «رشد پس از سانحه» می‌گویند: ضربه‌هایی که ریشه را نمی‌شکنند، سیستم مقاومت را بازسازی می‌کنند. مغز بعد از هر تهدید ناکام، مدارهای تاب‌آوری را تقویت می‌کند؛ دقیقاً مثل جسمی که بعد از یک ویروس ضعیف، آنتی‌بادی ماندگار می‌سازد. پوزخندِ پایانی فقط تحقیر نیست؛ نشانه‌ی این است که ریشه، از هر ضربه، ضخیم‌تر شده است.

راهکار:

این تصویرِ ایستادگی را میشود با استعاره‌ی «درختِ کهنسال» بسط داد؛ هر تبرِ ناقص، بیشتر از ریشه، لبه‌ی خودش را کند می‌کند و پوزخندِ پایانی، نشانه‌ی سبکیِ تنه‌ای رها شده در جنگل است.