استغفرالله در شعر عاشقانه

چشم طعنه به شیطان و بوسه با استغفرالله:

در ادبیات عرفانی فارسی، ستایش اغراق‌آمیز معشوق و رقابت با خدا «کفر عشق» نام داشت؛ شاعر می‌دانست مدحش شرک‌آمیز است اما با استغفرالله از گناه عبور می‌کرد تا به وصال برسد. این همان «نظریه واکنش‌پذیری» در روانشناسی است: ممنوعیت، میل را چند برابر می‌کند. ذکر «رحیم» بعد از توبه، مجوزی شاعرانه می‌سازد؛ گویی بوسه با امضای الهی انجام می‌شود. عشق اینجا نه فقط احساس، که بازی هوشمندانه‌ای با تابوهاست.

راهکار:

با الهام از این بازی میان گناه و بخشش، شعری بگویید که در آن از «جهنم» یا «صراط» به عنوان استعاره‌ای برای عشق استفاده کنید.