وقتی دوستت فقط برای کمک بهت زنگ میزنه:
در طبقهبندی ارسطو، دوستیهای سودمحور (فایدهگرا) وقتی از بین میرن که نفعی نمونده باشه؛ اما نکته عجیب اینه که مطالعات روانشناسی نشون میده آدمها معمولاً کسی رو که بهش کمک کردن بیشتر دوست دارن تا کسی که براشون کار کرده! این یعنی اون دوستت شاید ناخودآگاه به تو وابستهست، چون تو نماد «کمک» شدی، نه «دوستی». به عبارت دیگه، رابطهتون از منطق عاطفی به معاملهٔ پنهان تبدیل شده. چرا فقط وقتی نیاز داریم، آدمهای مهم زندگی یادمون میآن؟
راهکار:
تغییر نگاه: شاید کسی که فقط موقع نیاز میاد، در واقع اعتماد داره که تو تنهاش نمیذاری؛ سوال اینه که تو چقدر به خودت اهمیت میدی؟