یادمان باشد: از هر بیسر و پایی طلب عشق نکنیم:
در روانشناسی، «اثر تنهایی بر کاهش استانداردهای انتخاب» نشان میدهد مغز در انزوای عاطفی، دوپامین ناشی از تأیید هر غریبهای را با عشق واقعی اشتباه میگیرد. در آزمایشها، افراد تنها ۴۰٪ بیشتر به گزینههای نامناسب بله میگویند. این یعنی تنهایی نهتنها دل، که قشر پیشپیشانی مغز را هم مختل میکند. حال سؤال: عشق واقعی در این طوفان انتخابهای بیکیفیت گم نمیشود؟
راهکار:
به این قول قدیمی فکر کن: «خلأ را با هر چیزی پر نکن، که آن خلأ در اصل جای خالی خودِ توست که هنوز کامل نشده.» تنهایی فرصتی است تا نسخهای از خودت بسازی که خودش جاذب عشق شود، نه اینکه دنبال تأیید از دیگران باشی.