کنایه سفید پوش شدن در برابر مشکیهای عزا:
در روانشناسی رنگها، سفید با انعکاس تمام طول موجها، نماد خلوص و شروعهای تازه است، سیاه با جذب نور نمایانگر پایانها. جالب اینکه در ایران باستان، روحانیان زرتشتی جامهٔ سفید میپوشیدند و سیاه به اهریمن نسبت داده میشد. این تضاد در عروسی و عزا ادامه یافت: عروس سفید، بازماندگان سیاه. "تهش خودم سفید میپوشم" یعنی گوینده سهم خود را زندگی و شادی میداند، نه ماتم. این را "پارادوکس آینهای" مینامند؛ جایی که برای یکی نقطهٔ شروع است و برای دیگری نقطهٔ پایان.
راهکار:
در فرهنگهای شرقی، سفید رنگ ماتم است و در غرب سیاه نماد عزا. انتخاب سفید یا سیاه به این بستگی دارد که پایان را آغاز میبینی یا پایان. شاید تو در بستر ذهنیات جشن میگیری و دیگران سوگواری؛ این یعنی یک اتفاق واحد میتواند هم عروسی باشد هم عزا، فقط زاویه دید فرق میکند.