رگهای آبی زیر پوست: استعارهای از عشق:
آیا میدانستید رگهای آبی زیر پوست در واقع آبی نیستند؟ این یک توهم نوری است: خون اکسیژندار قرمز است و خون بدون اکسیژن تیرهتر. اما پوست نور را جذب میکند و رگها را آبی نشان میدهد. جالب اینجاست که در شعر، این رگها به قلب میریزند، در حالی که از نظر پزشکی، رگها خون را به قلب برمیگردانند. آیا این تضاد عمدی است؟
راهکار:
این تصویر شاعرانه رگهای آبی زیر پوست که به قلب میریزند، در واقع وارونهی آناتومی بدن است: رگها خون را به قلب میآورند، نه از قلب. شاید شاعر خواسته نشان دهد که عشق از اعماق وجود (زیر پوست) به مرکز احساسات (قلب) بازمیگردد؛ همانطور که خون تیره به قلب برمیگردد تا دوباره اکسیژن بگیرد. یک استعاره از چرخهی عشق و بازگشت به مبدأ.