استعاره قفس و آزادی

شعر قفس و آزادی: قناری‌ها و قلم شکوفه‌ده:

آیا می‌دانستی قناری‌ها در اسارت آواز نمی‌خوانند مگر اینکه نور خورشید را ببینند؟ این شعر انگار از همان نورِ درون می‌گوید که حتی در قفس هم قلم را به شکوفه می‌نشاند. جالب اینجاست که اقاقیا درختی است که ریشه‌هایش تا اعماق خاک می‌رود و شاخه‌هایش به آسمان – دقیقاً مثل دویدن با پای بسته. سوال اینجاست: آیا این «فدائی» بودن، انتخاب است یا سرنوشت؟

راهکار:

این شعر استعاره‌ای از تلاش در برابر محدودیت‌هاست. اگر به دنبال گسترش ایده هستی، می‌توانی یک بند دیگر به آن اضافه کنی که تصویر «آسمان بی‌کران» را در برابر «پای بسته» پررنگ‌تر کند؛ مثلاً: «هنوز پرواز یادم نرفته با اینکه بال‌هامو بستن.»