استعاره آتش و عشق

سوختن چوب و افروختن عشق در شعر فارسی:

در فیزیک، آتش یک فرآیند اکسیداسیون سریع است که نیاز به «مثلث آتش» دارد: سوخت، حرارت و اکسیژن. جالب است که استعاره عرفانی عشق نیز دقیقاً از همین قانون تبعیت می‌کند: عاشق (سوخت)، اشتیاق (حرارت) و معشوق (اکسیژن). بدون هر سه، شعله‌ای برنمی‌خیزد. آیا این تطبیق تصادفی است یا نشان‌دهنده یک الگوی جهانی؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانید به شعر مولانا در دفتر اول مثنوی («این چو چوب است و عشق آتش در او / تا نباشد چوب آتش را رنگ و بو») مراجعه کنید که دقیقاً همین استعاره را با عمق بیشتری بسط داده است.