استعاره عشق و مرگ

تو برای منِ اعدامی، مثل اذان شدی:

در اسلام، اذان اولین صداییست که در گوش نوزاد زمزمه می‌شود و آخرین نواییست که برای محتضر می‌خوانند؛ مرز باریک بین آغاز و پایان. اعدامی نیز در آخرین لحظاتش با اذان به خدا پناه می‌برد. جمله‌ات این تضاد را در یک استعاره پیچیده جا داده. چرا این هم‌آغوشی تولد و مرگ در اذانه؟

راهکار:

این استعاره می‌گوید معشوق هم پایان است هم نجات؛ مثل اذانی که در گوش یک محکوم می‌پیچد. شاید عشق واقعی همین هم‌زمانی نابودی و رستگاری است.