آغوشی که زخمها را بخیه میزند:
نوروپلاستیسیته نشان میدهد که مغز تا آخر عمر میتواند مدارهای آسیبدیدهاش را ترمیم کند. آغوش، نه فقط یک استعاره، بلکه یک محرک فیزیکی است که ترشح اکسیتوسین و کاهش کورتیزول را سبب میشود. جالبتر اینکه سلولهای پوست ما گیرندههایی دارند که مستقیماً با سیستم پاداش مغز در ارتباطند. سوال: اگر آغوش یک عضو خانواده نباشد، آیا باز هم همان اثر ترمیمی را دارد؟
راهکار:
این استعاره را میتوان به «آغوش به مثابه پانسمان روانی» تعبیر کرد. تحقیقات نشان میدهد تماس فیزیکی محبتآمیز سطح کورتیزول را کاهش و اکسیتوسین را افزایش میدهد. اگر احساس زخمداری، یک آغوش ۲۰ ثانیهای واقعی میتواند همان نقش بخیه را برای سیستم عصبی تو داشته باشد.