اصرار بی‌جا

زندگی؛ اصرار روح خسته برای ماندن در تن پاره:

واقعاً جالبه که دانش عصب‌شناسی می‌گوید: وقتی بدن نشانه‌های فرسودگی می‌دهد، آمیگدال (مرکز ترس) فعال می‌شه و دوپامین برای بقا ترشح می‌کنه – یعنی مغز ما «اصرار بی‌جا» را به‌عنوان یک مکانیسم بقا درونی می‌بیند. پرسش: آیا این اصرار یک خطای تکاملی است یا استعاره‌ای از همان «ارادهٔ معطوف به معنا»ی فرانکل؟

راهکار:

ری‌فریم: شاید این «اصرار بی‌جا» دقیقاً همان «تاب‌آوری» باشه که از دیدگاه روانشناسی مثبت، نشون‌دهندهٔ قدرت درونی برای خلق معناست، حتی وقتی بدن و روح خسته‌اند.