اسراف محبت

تو را چه کسی اسراف می‌کند؟ رنج قدرنشناسی در عشق:

در روانشناسی به این پدیده «اثر مالکیت» می‌گویند: هرچه چیزی را بیشتر در تملک خود احساس کنیم، ارزش آن را بالاتر می‌بریم. اما نکته‌ی مغزگداز اینجاست: کسی که «اسراف» می‌کند، دقیقاً همان کسی است که آن را مال خود نمی‌داند! پس ذره‌ذره‌ی معشوق فقط برای تو ارزش دارد چون تو حس مالکیت عاطفی داری. این یک نابرابری شناختی است: هر اندازه نیاز بیشتر باشد، ارزش ذهنی بالاتر می‌رود. حال سؤال اینجاست: آیا عشق واقعاً یک معادله‌ی ریاضی از نیاز و کمیابی است؟

راهکار:

چیزی که اینجا نهفته، پارادوکس «ارزش دهی» است: هرچه کسی را بیشتر نیاز داشته باشی، دیگران او را بی‌ارزش‌تر می‌بینند. اگر این حس را تجربه می‌کنی، شاید وقتش رسیده که از زاویه «کمیابی» به خودت نگاه کنی - نه معشوق. نفاست ذرات وجودت را خودت مشخص کن، نه کسی که اسرافت می‌کند.