اسمت تو بیو

اسم شیطان هم در قرآن است؛ اسمت در بیو که دلیل عشق نیست:

در روان‌شناسی رسانه، «بیوگرافی عمومی» فضایی برای اعلام هویت است نه سند دلبستگی؛ آنچه در بایو می‌نشیند اغلب «نشانگان پیوند نمایشی» است، نه صمیمیت. جالب اینجاست که قرآن نیز ابلیس را با نام معرفی می‌کند، اما این معرفت اسمی دلیل بر قُرب نیست؛ در الهیات اسلامی، شناخت اسم مقدمه‌ی امتحان است نه نشانه‌ی نجات. پس حضور اسم در متن مقدس یا پروفایل، ماهیت رابطه را تغییر نمی‌دهد.

راهکار:

پارادوکس این است: اسم در بیو در دنیای مجازی دقیقاً مثل ذکر نام شیطان در متن مقدس، نوعی «ثبت شدن» است، نه «دوست داشتن». می‌توان این ایده را به جمله‌ای نهایی‌تر بسط داد: عشق نه در سطر معرفی، که در رفتارِ بیوگرافی‌نشده دیده می‌شود.