اسلام در خطر

روسری افتاده و موی تا کمر؛ طنز عاشقانه:

در شعر کلاسیک فارسی، گیسوی معشوق اغلب استعاره از زنجیر و دام بوده؛ حتی حافظ از «کمند زلف» استفاده کرده. در روانشناسی تکاملی هم موی بلند و مرتب نشانه سلامت و باروری محسوب می‌شود و توجه ناخودآگاه را جلب می‌کند؛ پس این تصویر همزمان دو نظام نمادین ادبی و زیستی را فعال می‌کند.

راهکار:

این شعر با جابه‌جایی عبارت مذهبی به بستر عاشقانه، دقیقاً از مکانیزم نقیضه‌سازی بهره می‌برد؛ به همین دلیل هم خنده و هم مکث ایجاد می‌کند. اگر همین فرم را با نمادهای روزمره دیگر ادامه دهی، یک مجموعه طنز آیینی مدرن ساخته‌ای.