اصل کمبود

راز عشق به آدم‌های دستنیافتنی:

اصل «کمیابی» در روانشناسی میگه هرچی بهش نرسی، ارزشش بیشتر به نظر میاد. وقتی کسی دور از دسترسه، مغز ما ناخودآگاه اون رو نایاب و فوق‌العاده فرض می‌کنه. اثر رومئو و ژولیت هم همینه: موانع عشق رو شعله‌ورتر می‌کنن. آیا این مکانیزم باستاری هنوز توی انتخاب‌های عاطفی‌مون جاریه؟

راهکار:

این جمله رو میشه اینطور بازنویسی کرد که عشق به دستنیافتنی‌ها اغلب ریشه در نیاز ناخودآگاه به چالش و هیجان داره، نه اتصال واقعی. شاید بهتره بپرسیم چرا جذب کسانی میشیم که نمیتونن مال ما باشن؟