نبودنت را ارائه کن: استراتژی روانشناسانه در رابطه:
در روانشناسی اجتماعی، «اصل کمیابی» رابرت سیالدینی میگوید انسانها به آنچه کمتر در دسترس است، تمایل بیشتری دارند. وقتی شما «نبودتان» را ارائه میکنید، در واقع سوگیری «زیانگریزی» را فعال میکنید؛ بر اساس نظریه چشمانداز کانمن و تورسکی، درد از دست دادن دو برابر قویتر از لذت بهدست آوردن است. این دقیقاً همان جایی است که «اثر مالکیت» هم وارد میشود: آدمها برای چیزی که احساس مالکیتش را دارند ارزش بیشتری قائلند و با نبود شما، ناگهان آن ارزش فرضی را از دست میدهند. یک معمای جذاب: آیا این استراتژی آگاهانه است، یا اغلب واکنشی غریزی از سرِ دفعِ طردشدگی؟
راهکار:
این جمله را میتوان از دریچه «اقتصاد توجه» دید: در بازاری که عرضهتان اشباع شده، نبودن تبدیل به کالایی لوکس میشود. این همان ترفند برندهای خاص است که تولید را محدود میکنند تا تقاضا بالا برود. نبودن، آخرین پیشنهاد شماست که ارزش را دوباره تنظیم میکند.