بهای سنگین محبت در برابر اشتباهات:
آیا میدونستید مغز انسان هنگام عاشقی، دوپامین و اکسیتوسین رو طوری ترشح میکنه که درد عاطفی رو مشابه درد فیزیکی پردازش میکنه؟ یعنی «تاوان محبت» از نظر عصبی-شیمیایی واقعیتر از پشیمونی از اشتباهاته. این یعنی عشق هزینهاش رو نقداً از سیستم پاداش مغز میگیره. سوال اینجاست: چرا ما همچنان ترجیح میدیم بهای عشق رو بدیم تا اینکه اصلاً عشق نورزیم؟
راهکار:
این نگاه رو میشه به «سرمایهگذاری عاطفی» تعبیر کرد: گاهی عشق مثل سهام پرنوسان میمونه – سودش وابسته به تحمل ضررهای اولیهست. تجربهات رو با دیگران به اشتراک بذار تا ببینی چند نفر حاضر بودن هزینهی محبت رو بپردازن.