اعتماد کردن؛ بزرگترین اشتباه زندگی؟:
از نظر علوم اعصاب، اعتماد فعالیت در قشر اوربیتوفرونتال مغز را افزایش میدهد، ناحیهای که مسئول محاسبهی ریسک و پاداش است. جالب اینجاست که همین ناحیه در افرادی که قمار میکنند نیز بسیار فعال است. این یعنی مغز ما اعتماد را نوعی شرطبندی عصبی-شیمیایی روی رفتار دیگران میداند. آیا میتوان بدون این شرطبندی، رابطهای عمیق ساخت؟
راهکار:
این دیدگاه ممکن است از یک تجربهی دردناک اخیر نشأت گرفته باشد. شاید مفید باشد که به جای تمرکز روی «اعتماد» به عنوان یک عمل مطلق، آن را به عنوان یک مهارت با درجات مختلف ببینیم: اعتماد هوشمندانه، که شامل ارزیابی ریسک، مشاهدهی رفتارهای کوچک و تعیین مرزهای مشخص است.