رابطه سمی؛ چرا «من میتونم تغییرش بدم» شروع بدبختی است؟:
این جمله فقط شوخی نیست؛ یک خطای شناختی است. پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد در عشق اولیه، سطح دوپامین و اکسیتوسین بالا میرود و فعالیت قشر جلوی مغز که مسئول ارزیابی ریسک است، کم میشود. به همین دلیل مغز معایب را نادیده میگیرد و «توانایی تغییر دادن» را جایگزین واقعیت میکند. الگویی که در تاریخ هم کم نبوده؛ از رابطههای ویرانگر چهرههای مشهور تا ترانههایی که دربارهی «نجاتدادن» ساخته شدهاند. آیا کسی میداند مرز بین عشق و پروژهی بازسازی کجاست؟
راهکار:
اگر این جمله را کنار بگذاریم، نکته این است: عاشق شدن به «پتانسیل» یک نفر، یعنی با نسخهای خیالی از او رابطه گرفتن، نه خودِ او. رابطه سالم با پذیرش واقعیت فرد در لحظه حال شکل میگیرد، نه با پروژهی تغییر دادن او.