اشتباه در انتخاب آدم ها

بزرگ‌ترین اشتباه: فرصت دادن به آدم‌های بی‌ارزش:

روان‌شناسی به این «خطای هزینهٔ هدررفته» می‌گوید: ذهن انسان برای توجیه سرمایه‌گذاری قبلی، حاضر است به آدمِ اشتباه فرصت‌های بیشتری بدهد؛ چون رها کردن یعنی پذیرش اینکه «قضاوتم غلط بود». در اسکن‌های مغزی، همین سناریو ناحیه‌ای را فعال می‌کند که درگیرِ تثبیتِ هویت است. پس این‌جا فقط از دستِ «آن شخص» نرفتی، از دستِ تصویری که از خودت ساخته بودی رفتی. سؤال این است: اگر فرصت، آینه‌ی خودِ تو بود، چیزی که در او دیدی هنوز داریش؟

راهکار:

این جمله در واقع مرز تو با آدم‌ها را روشن می‌کند: اینکه توانستی به کسی ارزش ببخشی، نشانه‌ی سخاوت توست، نه ساده‌لوحی؛ و حالا دقیق‌تر می‌دانی فرصتِ بعدی را برای چه کسی نگه داشته‌ای. این تجربه از «حسرتِ گذشته» به «فیلترِ آینده» تبدیل می‌شود.