اشتباه دلتنگی برای افراد زنده

دلتنگی فقط برای مرده‌ها؛ چرا فکر به طردکننده بی‌ارزش است؟:

مغز ما دلتنگی برای معشوق طردکننده را مانند ترک مواد مخدر پردازش می‌کند: دوپامین افت می‌کند و علائم «خماری» روانی پدید می‌آیند. در تبت باستان، این اسارت ذهنی را «شبح زنده» می‌نامیدند و برای رهایی از آن مدیتیشن‌های تصویری خاصی داشتند. شاید این جمله از آن خرد کهن آمده باشد.

راهکار:

از منظر علوم اعصاب، فکر کردن وسواسی به کسی که تو را نخواسته، چرخهٔ دوپامینی مشابه اعتیاد ایجاد می‌کند. هر بار که این فکر را متوقف کرده و توجهت را به خودارزشمندی معطوف می‌کنی، عملاً مسیرهای عصبی جدیدی برای تاب‌آوری هیجانی می‌سازی.