اشتیاق عزاداری

زنده بودن تا محرم بعدی؛ اشتیاق گریه برای حسین:

پژوهش‌های عصب‌شناسی می‌گویند گریهٔ واقعی با اشکِ هیجانی، هورمون کورتیزول را پایین می‌آورد و اکسیتوسین و اندورفین آزاد می‌کند؛ یعنی همان گریه‌ای که برای حسین می‌کنی، از نظر فیزیولوژی یک مسکن طبیعی درد است. در مراسم عزاداری جمعی هم مغزِ آینه‌ای افراد همگام می‌شود و همدلی گروهی تقویت می‌گردد. پس این سؤال که «زنده‌ام؟» شاید جوابش به ضربان قلبِ تو در همین مجلس بستگی دارد.

راهکار:

اگر «محرم بعدی را می‌بینم؟» برایت سؤال شده، خودِ همین سؤال یعنی محرمِ امسال برایت تمام نشده؛ اشتیاقِ گریه، سندِ زنده‌بودنِ دل است، نه ترس از مرگ.