فداکاری در عشق و تلخی نادیده گرفته شدن:
این دقیقاً همان «نابرابری تلاش در روابط» است: وقتی یک طرف بیش از اندازه سرمایهگذاری عاطفی میکند، طرف مقابل بهطور ناخودآگاه ارزش آن را کاهش میدهد. مغز ما برای توجیه نکردنِ متقابل، فداکاری را «طبیعی» فرض میکند. به این میگویند «سوگیری خدمترسانی یکجانبه». سوال تلخ: آیا اشکهای نادیده واقعاً ارزش ریخته شدن داشتند؟
راهکار:
این متن رو میشه از زاویهی «فریبِ زیباسازی رنج» دید: چرا وقتی کسی برای دیگری از خود میگذرد، معمولاً همان شخص آخرین نفری است که قدردان آن فداکاری است؟ روانشناسی میگوید انسانها «هزینهٔ غرقشده» را در روابط نادیده میگیرند و بیشتر به سود آینده فکر میکنند.