اشک در آینه و خنده‌های بی‌توجه دیگران:
تحقیقات عصب‌شناسی نشون داده که وقتی کسی در حضور ما اشک می‌ریزه، مغز ما اکسی‌توسین ترشح می‌کنه و باعث همدلی می‌شه. اما اگر اون فرد در لحظه‌ی اشک تو میخندید، یعنی مدار همدلی مغزش فعال نبوده—چیزی شبیه «کورذهنی عاطفی». این فقط خیانت نیست، شکست در یک فرآیند زیستی-اجتماعیه. سوال: آیا تا حالا شده که بعد از این تجربه، نگاهت به آینه تغییر کنه؟
راهکار:
این حس عمیقاً به «ناهماهنگی عاطفی» برمی‌گرده: جایی که درد تو با بی‌توجهی طرف مقابل هم‌زمان شده. شاید نوشتن یک نامه‌ی نافرستاده به خودت (نه به او) بتونه این شکاف رو توی ذهنت التیام بده. توی روانشناسی بهش می‌گن «بازنویسی روایت».