رفتی و آسمونم اشک بارید؛ دلتنگی بعد از جدایی:
واقعیت جالبی وجود داره: اشکهای احساسی، برخلاف اشکهای معمولی، حاوی هورمونهای استرس مثل کورتیزول و پرولاکتین هستن؛ یعنی گریه واقعاً یک سازوکار تخلیهٔ عاطفیست. از طرفی، هوای بارانی با کاهش نور، شبکهٔ پیشفرض مغز را فعال میکنه؛ همان شبکهای که خاطرات و درونپویی را جریان میده. به همین دلیل علم میگوید باران و دلتنگی به هم چسبیدهاند. سؤال: اگر آسمان اشک نباریده بود، حسرتت باورپذیر بود؟
راهکار:
این تصویر آسمونی که اشک میباره، استعارهای از درونیه که پس از رفتن کسی میلرزه؛ همانطور که هوای ابری باعث میشه ذهن تمایل بیشتری به مرور خاطرات پیدا کنه، این متن هم غم رو نه بهعنوان ضعف، بلکه بهعنوان پژواک طبیعی دلبستگی نشون میده.