شعر غمگین حال مرا هرکس میپرسد بگویید خوب است:
پژوهشها نشان میدهند سرکوب مداوم هیجان، سطح کورتیزول را بالا میبرد و به حافظه و خواب آسیب میزند. در این شعر، «خوب است» یک نقاب اجتماعی است، اما اشک روان و زخم کاری دقیقاً همان نشتهای بدناند که مهار نمیشوند. چرا رنج پنهان در شعر اغلب دقیقتر از گفتار روزمره دیده میشود؟
راهکار:
این شعر را میتوانی به صورت یک گفتوگوی درونی ببینی: بخشی «خوبم» میگوید و بخشی دیگر با اشک و زخم، خلافش را فاش میکند؛ همین تناقض، ملموسترین نیروی شعر است.