وقتی چشم هایت نمی گریند اما همه وجودت اشک است:
از نظر زیستشیمی، اشک روانی تنها راه خروج هورمونهای استرس مثل کورتیزول از بدن است. وقتی گریه را نگه میداری، این ترکیبات در سیستم بدنت باقی میمانند و با تجمع خود میتوانند روی سیستم ایمنی و خلقوخو تأثیر منفی بگذارند. همان لبخند انتهایی شاید یک مکانیسم جبرانی برای فریب دادن مغز باشد.
راهکار:
این گریههای بیصدا اغلب نتیجهی تلاش مغز برای کنترل هیجان در شرایطی است که بیانش ممکن نیست. شاید این همان «تنظیم هیجانی خودکار» باشد، اما در بلندمدت میتواند مثل فشردن زخم عمل کند.