اشک ها و بغض

سکوت منطقی و ناتوانی در توصیف اشک‌ها:

مغز یک نابینای مادرزاد، قشر بینایی خود را به پردازش صدا و لامسه اختصاص می‌دهد. «آبی» برای او یک مفهوم انتزاعیِ فاقد کیفیای حسی است؛ درست مثل تلاش برای توضیح «بوی عدد ۷». بیان بعضی احساسات نیز چنین است. آیا سکوت برای شما هم یک زبان دارد؟

راهکار:

گاهی سکوت نه از ناتوانی، که از درک این حقیقت می‌آید که بعضی تجربه‌ها فقط برای خودت معنا دارند و ترجمه‌شان بی‌معناست. مثل طعم یک بوسه در خواب.