اشک برای عراق

اشک‌هایی که برای عزیز عراقی ریختم:

اشک هیجانی با اشک معمولی فرق دارد؛ از نظر بیوشیمیایی حاوی هورمون‌های استرس مثل ACTH و پرولاکتین است و بدن با گریه‌ی واقعی آن‌ها را دفع می‌کند. پژوهش‌های عصب‌شناسی هم نشان داده هنگام گریه‌ی تسکینی، اکسیتوسین و اندورفین آزاد می‌شود و همین پیوند عاطفی را میان گریه و عشق توضیح می‌دهد. پس این اشک‌ها فقط سوگ نیستند؛ یک گفت‌وگوی نوروشیمیایی با خاطره‌ای هستند که هنوز زنده است.

راهکار:

این متن فقط یک دلتنگی نیست؛ گواهی است بر اینکه عشق می‌تواند مرز جغرافیایی نداشته باشد. اگر این اشک‌ها را به یک نامه‌ی کوتاه به عراق تبدیل کنی، از یک خاطره‌ی شخصی به صدای جمعیِ همدلی می‌رسی.