اشغال ذهن با عشق

در سرم نیست جز تو؛ شعری از شیدایی عاشقانه:

پژوهش‌های تصویربرداری مغزی نشان می‌دهند عشق رمانتیک اولیه مدار پاداش مغز را شبیه اعتیاد فعال می‌کند و سطح سروتونین را تا حدود وسواس فکری پایین می‌آورد؛ به همین دلیل معشوق مدام به ذهن هجوم می‌آورد. جالب‌تر اینکه مغز هنگام فکر کردن به معشوق، بخش قشر پیش‌پیشانی مرتبط با قضاوت منفی را کم‌کار می‌کند؛ یعنی واقعاً «جای خالی» برای دیگران از نظر شناختی محدود می‌شود.

راهکار:

این شعر را می‌توان از لنز عصب‌شناسی هم خواند: ذهن شما برای صرفه‌جویی در انرژی، همه توجه را روی یک «تصویر ذهنی» متمرکز کرده است. برای تبدیل این حس به روایتی ماندگار، ادامه شعر را از دیدِ «شهر اشباح» بنویسید؛ شهری که هر کوچه‌اش نام یک خاطره است اما تنها یک نفر در آن راه می‌رود.